همچون ابن حزم ظاهرى ، به بيهوده‌گويى پرداخته و شيعيان را - به علت عصبيت كور خود - به تهمت قول به تحريف متهم ساخته است « فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ » . « 1 » ببينيد اين استاد چگونه ياوه مىسرايد : « رافضيان - خدايشان خوار سازد - مىپندارند قرآن دچار تبديل و تغيير و فزونى و نقصان شده و از جايگاه بايسته خود تحريف ، همان بلايى كه امت بر سر روايات نيز آورده‌اند شده است ؛ سرچشمه همه اين كژىها ، پندارهاى شيخ و عالم ايشان هشام بن حكم است كه به جهاتى شرح آن فرصت ديگر مىطلبد ، به آنها معتقد شده و ديگران - از روى حماقت و جهل - از او پيروى كردند » . « 2 » تك‌تك كلمات در عبارات اين نويسنده دروغى زشت و تهمتى بس نارواست ؛ به عبارت ديگر ، سراسر دشنام است و ناسزاگويى گزنده كه سزاوار خامهء نويسنده اديبى چون او كه در امت و كشور خود شأن و شخصيتى ويژه دارد ، نيست . مگر آنكه بگوييم شيطان بر او چيره شده و ياد خدا را از دلش برده است ؛ - از دام‌هاى شيطان به خداوند پناه مىبريم . گزافه‌گويى خاورشناسان اگر مسلمانان حرمت خويش پاس مىداشتند و به قصد گسستن يكپارچگى و درهم ريختن وحدت خود گام نمىنهادند ، هرگز دشمن مكار ايشان ، جرأت آن را نمىيافت كه از شكاف حاصل ميان ايشان سود جويد و در بسط و توسعه اين جدايى بكوشد و در پررنگ نمودن تهمت‌هايى كه فرقه‌اى متوجه فرقه ديگر نموده‌اند از هيچ تلاشى باز نايستد . ياوه‌سرايى امثال ابن حزم در گذشته و ژاژخايىهاى امثال رافعى در عصر حاضر ، باعث شده است عده‌اى از اجانب مجالى وسيع يابند تا به خود جرأت دهند و تهمت‌هاى ناروا به طوايف مسلمين ، خصوصا به مقدس‌ترين چيز در حيات مسلمانان يعنى قرآن عظيم نثار نمايند تا اين كتاب مقدس آسمانى را آماج

--> ( 1 ) . « در حقيقت ، چشم‌ها كور نيست ليكن دل‌هايى كه در سينه‌هاست كور است » . حج 22 : 46 . ( 2 ) . اعجاز القرآن ، ص 142 ، پاورقى شماره 2 .